Zobaczyłam śpiącego Zayna i osobę w kapturze trzymającą nóż w ręku. Otworzyłam cicho drzwi i zrzuciłam osobę trzymając jej ręce. Zayn wstał i kompletnie nie wiedział co ma robić.
- zapal światło debilu! – ktoś go uprzedził, widocznie dwie osoby spadające na podłogę robią więcej hałasu, niż myślałam. Spojrzałam na napastnika. Zaraz…
- Perrie?!
- złaź ze mnie krowo! Co ty tu robisz?!
- co ja tu robię?! Chyba raczej co ty tu robiłaś z nożem?!
- zaraz jakim nożem?! – Wal, Don i Trica widocznie się nieźle przestraszyły, nie dziwię się, ja też.
- wchodzę do pokoju i co widzę? Tę sukę z nożem, która nachyla się na Zaynem!
- Amy… dlaczego to zrobiłaś? Przecież mogło ci się coś stać!
- Zayn, jesteś moim przyjacielem. Sam doskonale wiesz, że w takich momentach nie myślisz o sobie, tylko o osobie, która znaczy dla ciebie wiele. – spojrzałam mu w oczy i zeszłam z Pezz. Chłopak przytulił się do mnie. Dziewczyna chciała zwiać, lecz dziewczyny jej nie pozwoliły.
- zaraz będzie tu policja, więc nigdzie nie pójdziesz.
- i co mi zrobią? Ha! Tyle co nic!
- wiesz jesteś taką typową blondi. Wkradłaś się tu, czyli mogą wziąć cię za złodzieja, na dodatek miałaś nóż, co wiążę się z próbą zabójczą. Prawnik podsumuje to prosto: próba zabójstwa, przez przeszkodzenie w obrabowywaniu domu. Zdaje mi się, że troszkę posiedzisz… - no tak, złość na jej twarzy jest dla mnie zwycięstwem, trafiła na osobę, która w młodości naoglądała się sędzi Anny Marii Wesołowskiej. Przyjechała policja, zabrała ją i powiedziała, że jutro musimy wstawić się na zeznania i oczywiście kogo będą przesłuchiwać najwięcej? Mnie. Świetnie! Byłam zmęczona, więc poszłam na górę. Rzuciłam się na łóżko, wiedziałam, że nie zasnę. Po chwili Zayn położył się obok mnie. Obróciłam się w jego stronę.
- nie zaśniesz co nie?
- dokładnie, mam wrażenie, że znowu ktoś tu wejdzie. Nie wiem co bym zrobiła, gdyby ktoś ci coś zrobił…
- Amy proszę, nie mówmy o tym. – chłopak mocno mnie w siebie wtulił. Cały czas patrzyłam w okno. Rozmawialiśmy długo, ani ja, ani on nie mieliśmy ochoty spać. Wstaliśmy z łóżka o szóstej. Wzięłam rzeczy i poszłam do łazienki się przebrać oraz zrobić delikatny makijaż. Ubrałam się, rozczesałam włosy, nałożyłam podkład, puder, maskarę i zrobiłam dwie kreski. Zayn trudził się ze swoimi włosami. Oparłam się o futrynę i uśmiechnęłam.
- oh nie trudź się, nawet bez postawionych włosów wyglądasz bosko. Im bardziej oklapnięte, tym bardziej słodko. – chłopak obrócił się do mnie i szeroko uśmiechnął.
- wybacz, ale nie jestem tobą. Muszę coś z tym zrobić – wskazał palcem na swoje włosy. Uparciuch, w roztrzepanych mu lepiej. Podeszłam o niego złapałam gumę do włosów i ułożyłam mu te włosy.
- dziękuję jesteś kochana – podszedł do mnie i pocałował w policzek. Złapał za rękę i poszliśmy do kuchni.
- może zrobimy im śniadanko do łóżek hm?
- w sumie… czemu nie?
- ja się zabieram za jajecznicę, ty rób tosty. – podeszłam do kuchenki i nalałam wody do czajnika i wstawiłam na gaz. Zayn przyniósł mi jajka. Po pół godziny wszystko było gotowe. Wzięliśmy trzy tacki, pięć talerzy, widelce, szklanki itp. Wzięliśmy tacki. Dwie położyliśmy na półce w korytarzu, a z jedną weszliśmy do pokoju pani Trici. I tak po kolei. Zaskoczenie i radość to to, co rano potrzebuję najbardziej. Zeszliśmy na dół, by zjeść nasze śniadanie. Włożyliśmy talerze do zmywarki i usiedliśmy w salonie. Włączyliśmy film, a Zayn wyszedł z domu na godzinę. Poszłam na górę zebrać talerze. Zatrzymałam się w pokoju najmłodszej i zapytana o wczorajszy wieczór, odpowiedziałam i wyszłam z pokoju. Chwila relaksu na kanapie? Tak! Potem przyszedł zadowolony Malik, poopowiadaliśmy sobie z Zaynem historie z naszego życia. Przypominając sobie moje kuzynostwo, z którym nie zawsze się dobrze dogadywałam, ale najlepiej bawiłam uśmiechnęłam się. Zayn miał zabawne dzieciństwo. Opowiadał jak wyrzucił telewizor przez okno, jak powiedział przyjaciółce rodziny, która młodo zaszła w ciążę „nie płacz, może nie jest twoje” myślałam, że nie wyrobię. Zaczęłam się histerycznie śmiać. Zayn najgorzej wspominał dzień przesłuchania w xfactorze. Na dole zebraliśmy się już wszyscy, więc poszliśmy do garażu. Gdy podjechaliśmy pod posterunek, poczułam mocniejsze bicie serca. Przypomniał mi się moment, gdy zgłaszałam donos na mojego „chłopaka”. Nie ma to jak wracać do tych debilnych wspomnień. Weszłam, wypytali o to, co trzeba. Miałam dość. Siedziałam tam prawie godzinę i w kółko mówiłam to samo. Gdy wyszłam wszyscy na mnie czekali. Wywróciłam tylko oczami i podeszłam do auta.
- Amy, może tobie lepiej zrobi spacer na świeżym powietrzu, a reszta wróci do domu?
- nie głupi pomysł…
- a właśnie, mamo wzięłaś prawo jazdy?
- zawsze noszę przy sobie!
- ok to my idziemy, będziemy potem. – szliśmy tak przez park. Przy nim zapominałam o tym, co nie przyjemne. Byłam po prostu sobą.
- dzisiaj mamy galę, pójdziesz z nami, bo również dostałaś propozycję ubierz się ładnie ok?
- muszę?
- to ważna gala, lepiej idź.
Nie odpowiadało mi raczej parowanie w sukience przed kamerami, nie mój świat. Ale co tam, prędzej czy później niektóre moje „siostry” i tak puszczą na mnie falę hejtów, jaka to ja brzydka, gruba, jak żeruję na kasie brata, wykorzystuję dla sławy bla bla bla. Tylko zaraz, jakiej sławy? Jestem sławna? Nie, jestem tylko siostrą idola wielu osób, ale nie zapominajmy, że również mojego idola. Ja nie mogę być jego siostrą, ale każda z nich by chciała… jakoś nie brałam ich słów do serca. Masz problem? Porozmawiaj z moim palcem. Weszłam do domu, lecz po chwili skapnęłam się, że pewnie, a raczej na pewno nie brałam sukienki na galę do Bradford. Pobiegłam do dziewczyn, które zaoferowały mi pomoc. Kamień z serca. Chodziłyśmy po sklepach. Wybrałyśmy tą:
.jpg)
- ugh aż tak źle? – lekko się skwasiłam.
- nie Amy, wyglądasz tak… wow! – myślę, że na urodziny kupię Zaynowi słownik. – jesteś śliczna!
- błagam, wszyscy dobrze wiemy, że nie. Jestem gruba i brzydka. – dostałam strzała w tył głowy. – dzięki Wali… - ta dziewczyna była niemożliwa, z wielką dumą mogę stwierdzić, że jest doskonałym materiałem na przyjaciółkę. Dziewczyna tylko wzdrygnęła ramionami. Do wyjazdu zostało jeszcze pół godziny.
- zapomniałbym! Am ty pojedziesz z Sarah ok? ja muszę coś jeszcze załatwić. – chłopak puścił oczko do sióstr. Zwariowana rodzinka, nie powiem. Sarah to dziewczyna Harryego. Jest w moim wieku, lecz Hazzie nie przeszkadza to, że ma trzy lata młodszą dziewczynę. Byli naprawdę słodcy, a Hazz był z nią bardzo szczęśliwy. Widać, że to ona daje mu szczęście. Muszę zrobić sobie prawko, potem wyczuwam szpan na Skypie, że te łosie muszą czekać jeszcze dwa lata. Pożegnałam się z chłopakiem całusem w policzek po czym usiadłam w salonie. Włączyłam na laptopie pierwszy lepszy filmik z gali. Nie chcę wyjść na idiotkę. Śmiałam się z „sukni” niektórych sław. Usłyszeliśmy dzwonek do drzwi. Otworzyłam i wtuliłam się w drobną brunetkę. Pomachałam i wyszłam do dwór. Jadąc cały czas się śmiałam. Dziewczyna zatrzymała się przed parkiem, dopiero teraz skapnęłam się, że jest coś z nią nie tak.
- Sazz? – kochałam tak na nią mówić, zawsze się wtedy tak słodko denerwowała.
- Ambear – ugh. Kiedyś ją za to mocno uderzę.
- mam pytanie… dlaczego ty jesteś w dresach?!
- Amy, słonko, bo może tak nie jestem w oficjalnym związku z Hazzem?
- no tak, nie pomyślałam, sorki.
- wysiądź i jak pójdziesz przez park to na końcu ma czekać któryś z chłopców.
- dlaczego nie możesz podjechać z drugiej strony?
- bo jak fanki widzą jakiekolwiek auto rzucają się, papzy stoją dalej, a jeśli miałabym podjechać to wyobrażasz sobie to za jakiś czas „szoferka Amber Payne, która przywiozła ją na galę, teraz jest w związku z jednym z członków boysbandu!” wybacz kochana, ale spacerek dobrze ci zrobi.
- niech ci będzie. Właśnie, po co ja tam? Jestem zwyczajną dziewczyną.
- i siostrą jednego z najsławniejszych chłopaków na świecie, a na dodatek, która odnalazła się po kilku latach. Walyiha i Lottie też czasami dostawały zaproszenia, więc przyszła kolej na ciebie.
- nie lubię cię!
- wiem, ja też cię kocham. – zmroziłam ją wzrokiem, lecz dziewczyna się tylko tryumfalnie uśmiechnęła. Wyszłam z auta i pomachałam jej na pożegnanie. Po chwili dostałam sms’a. spojrzałam na wyświetlacz.
Wrzuciłam telefon do torebki i weszłam do parku. W duchu dziękowałam osobie, która zamontowała tutaj latarnie. Szłam tak jeszcze kawałek. Świetnie, zgubiłam się nocą w parku, a za chwilę mamy galę. Kto ma takie szczęście? Bałam się i przeklinałam na samą siebie, że tak bardzo uparłam się na obcas. Nagle ktoś złapał mnie za rękę.
- zostaw mnie zboczeńcu!
- no nieźle. Od kiedy jestem zboczeńcem?
- Zayn?
- a widzisz tu kogoś innego?
- wystraszyłeś mnie Malik.
- cała przyjemność po mojej stronie Panno Payne.
- nie zgrywaj gentelmana Maliczku. – chłopak tylko się zaśmiał i wyciągnął rękę w moją stronę. Jeśli złapie mnie jakiś potwór to przynajmniej nie zabierze mnie samej. Jej! Ja to mam szczęście. Szliśmy kawałem i zobaczyłam mały stoliczek ze śliczną zastawą. Zaraz…
- usiądziesz?
- Zayn, a gala?
- ty się jeszcze nie skapnęłaś? To był tylko taki mały pretekst, żeby wyrwać cię z domu. – co ja co, ale łeb to on ma. Pociągnął mnie w stronę stolika i posadził na krześle.
- mówiłem ci już, że ślicznie wyglądasz? – czy on aby na pewno się dobrze czuje?
- wszystko z tobą w porządku?
- tak, znaczy nie. Uh! Miałem ci powiedzieć tak? Myślę, że to najlepszy moment. – chłopak wstał i podszedł do mnie. Klęknął przy moim krześle i położył rękę na moim kolanie. Znając go złapał się, by nie zaliczyć gleby. Oczekiwałam na durne przemówienie, najczęściej Horan miał w zwyczaju, ale go też wysłucham.
______
ostatnie godziny do pobicia rekordu!! jak wam idzie kochani?! <333
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz