1D day

http://www.youtube.com/watch?v=ET4rM4TnJgg



czy tylko ja się tak jaram 1D day *.* Jeju oni są tacy prawdziwi <3 Liaś i Hazz modeleczki ;33

ROZDZIAŁ 14 "wstajemy księżniczko…"

ROZDZIAŁ 14  "wstajemy księżniczko…"

Poczułam chłodny strumień na mojej twarzy. Zayn oblał mnie wodą. Spojrzałam na niego przerażona. Podszył na mnie z szyderczym uśmieszkiem, jakby nic się nie stało, jakby był z siebie zadowolony. Pogorszył sprawę.

- czy cię pojebało !?

- może, ale żałuj, że… - nie pozwoliłam mu dokończyć. Wybiegłam z jego pokoju i udałam się jak najszybciej do swojej łazienki. Po drodze z szafy  w pośpiechu wyciągnęłam wzięłam rzeczy  

   i wlatując do łazienki nakluczyłam drzwi. Zsunęłam się na podłogę mimowolnie. Moja stopa nie pozwoliła mi być w pionowej postawie… trudno. Zaczęłam płakać. Czemu?  Za cholere nie wiem. Nawet najmniejszy impuls sprawiał mi ból. Czułam najmniejszy stres, najmniejszy strach. Miałam wrażenie, że ludzie się ze mnie śmieją, że bawi ich moja niepełnosprawność. Nagle poczułam wibracje na plecach. Co się dzieje ? ktoś próbuje się dobić, ale nic nie słyszałam, moja noga pulsowała i miałam wrażenie, że moja głowa tego nie wytrzyma. Trzęsłam się, trzęsłam się jak małe dziecko. Zayn walił w drzwi z jeszcze większą siłą. W ten czas nie wytrzymałam. Ból był tak ogromny, że zaczęłam drzeć się w niebo głosy. Czułam, że umieram. Nie bolało mnie tak od czasu, gdy poczułam kulę w nodze. Usłyszałam wołanie Zayna. Wydusiłam ciche „zostaw”. Przestał walić w drzwi. Chyba odpuścił. Cieszyłam się, bo nikt nie musiał wiedzieć, że cierpię. Drzwi momentalnie się otworzyły. No pięknie…ujrzałam dwie sylwetki, lecz nie wiedziałam kogo, miałam zamazany obraz. Jeden z nich wziął mnie a ręce i położył na łóżku. Ktoś położył mi worek z lodem na kostkę. Przez moje ciało przeszły okropne dreszcze. Po chwili ból ustał. Liam powiedział do kogoś, żeby zadzwonił po karetkę. O nie ! tylko nie to!!

- nie proszę nie – wydusiłam z siebie najgłośniej jak potrafiłam.

- ale Amber…

- Liam ! nie proszę !

- dobrze Amy.  To chociaż połóż się. My wyjdziemy i co chwile ktoś będzie przychodził sprawdzić czy wszystko z tobą ok. chodźcie chłopcy ! – mój brat był kochany. Tak bardzo chciałam zostać sama.

- nie !

- yyy Zayn ? idziesz z nami. Nie zachowuj się jak przedszkolak !

- nie Liam, to przeze mnie ona jest w takim stanie i zostanę.

- za…

- Liam ok. niech zostanie… tylko błagam, nie kłóćcie się…

- jesteś pewna ? – mimo wolnie się uśmiechnęłam.

- tak. Jestem pewna.

- ok. to zostań. Pa Amy kocham cię

- dziękuję Liaś. Ja cię też. – Liam podszedł do mnie i pocałował mnie w czoło. W końcu wyszedł.

Trzęsłam się. Było mi dziwnie. Nigdy się tak nie czułam. Zayn położył się koło mnie. Leżałam do niego tyłem. Podsadził mnie delikatnie tak, że wygodnie leżałam na jego barku. Przykrył mnie kołdrą i mocno przytulił, jakby ktoś chciałby mnie jemu zabrać. Eh drugi Liam – kochany. Wtulił głowę w moje ramię. Czułam mocne bicie jego serca. A moje ? biło jak oszalałe. Co się ze mną dzieje ?! chyba dzieje się, to czego tak bardzo się obawiałam… zakochałam się ? nie wiem, ale nie powinnam to mój przyjaciel… nie myślałam nad tym długo, bo usnęłam.

*** OCZAMI ZAYNA ***

Wciąż nie mogę sobie wybaczyć, że to przeze mnie Amber jest teraz w takim stanie. Mam ochotę płakać, lecz nie mogę jej pokazać, że cierpię. Zostałem z nią sam. Zajmę się nią. Leżąc rozmyślałem o niej moje serce o mało co nie przebiło mojej klatki. Po prostu nie myślałem przy niej trzeźwo. Kochałem ją, nie jak przyjaciółkę, nie. Gdy ja przytulałem miałem ogromną ochotę ją pocałować. Powstrzymywałem się. Ale gdy zasnęła, obróciła się do mnie i wtuliła się we mnie, walczyłem z tym. Postanowiłem zasnąć i dokończyć rozmowę jak się obudzi.

*** OCZAMI AMBER ***

  Nie umiałam zasnąć. Leżałam wtulona w Zayna, spojrzałam na zegarek. Spałam 15 min. Świetnie. Zayn słodziutko spał. Tak, muszę przyznać, jest słodki jak śpi.

Postanowiłam iść do kuchni zrobić śniadanie. Zeszłam na dół i zrobiłam gofry. Wszyscy oprócz Zayna zeszli na dół. Postanowiłam go nie budzić i zanieść mu kilka potem. Chłopcy w ciszy zjedli śniadanie i podziękowali. Lou, Hazz i Liaś jechali na wywiad, a Niall się z kimś umówił. Chwilę porozmawiałam z Niallem, zrobiłam gofry, zamknęłam drzwi i podreptałam do pokoju. Zayn jeszcze spał. No trudno, czas się obudzić.

*** OCZAMI ZAYNA ***

Obudził mnie ciepły oddech na szyi. Amber… obróciłem głowę w jej stronę i ujrzałem jej śliczną twarz i piękny uśmiech tuż przed moją.

- wstajemy księżniczko… - ten niebiański głos potrafił każdego wybudzić ze snu, nawet gdy się z ciebie nabijał.

- ja księżniczka ?

- czemu nie ? – jej jest taka szczęśliwa, inna niż wczoraj. Właśnie wczoraj…

- Amber chciałem cię przeprosić… - zawstydziłem się, bałem się czy znowu nie będzie zawiedziona, ale jej reakcja mnie zadowoliła.

- Zayn. Nic się nie stało. Musicie się przyzwyczaić, że czasem reaguję nie tak jak powinnam. Nie wiem czemu płakałam. Zazwyczaj bym zaczęła się śmiać, ale ja się zamyśliłam, jak cię spytać czemu jesteś taki… inny ? no i się przestraszyłam tej wody. Przepraszam…

- Amber ty ie masz za co przepraszać. Ty miałaś prawo się przestraszyć. A jeśli chodzi o wczoraj to jak na razie nie chcę o tym rozmawiać ok.?  - przecież nie mogłem jej powiedzieć, że tak się zachowywałem, bo przez cały dzień myślałem o niej i o tym czy naprawdę coś więcej do niej czuję… tak teraz wiem, ale nie chce zniszczyć naszej przyjaźni…

- nie ma sprawy Zayn… a właśnie śniadanko ! – jej jest słodka, gofry na śniadanko ? ostatni raz jadłem pół roku temu, jak mama mi je zrobiła… chciałem, żeby ze mną zjadła, ale widocznie zjadła z chłopcami, bo kiwła, że nie chce.

- a właśnie gdzie Niall ? na pewno już nie śpi…

- nie zgadniesz ! Niall poszedł na…

- na ?

- na randkę ! nasz blondasem wreszcie się z kimś wyrwał. Jestem z niego dumna. Przed wyjściem rozmawiałam z nim trochę i widać, że bardzo ją lubi. Mam nadzieje, że coś z tego wyjdzie… - Amy strasznie się cieszyła. Jej błysk w oczach to potwierdzał. No cóż, nie zaprzeczę, że również jestem  z niego dumny, bo jest strasznie nieśmiały…

- dziękuję za śniadanie. Kochana jesteś.

- tutaj proszę ! – Amy pokazała palcem swój policzek. Uśmiechnąłem się pod nosem, ale w środku krzyczałem ze szczęścia. Zbliżyłem twarz do Amy. Przez chwilę patrzyłem jej w oczy… uśmiechała się więc też się do niej uśmiechnąłem. Wskazującym palcem podniosłem jej podbródek chciałem pocałować jej usta, ale w ostatniej chwili, kilka milimetrów od jej ust się opamiętałem, obróciłem jej głowę i pocałowałem delikatnie w policzek. Odsunąłem się od niej niechętnie. Dziewczyna cały czas się uśmiechała. Jak ona to robi ? jeden uśmiech, a mój niemrawy grymas się zmieniał na szczery uśmiech. Jest cudowna.

- Zayn…

- tak ?

- zastanawia mnie tylko skąd ta osoba miała mój numer ?

- a kto go miał ?

- no ty i chłopcy, moja rodzina oraz Maciek.

- może ktoś zgubił telefon ? zadzwoń do niego.

- masz rację. Poczekaj. – Amy wzięła swój telefon i wybrała numer chłopaka.

- Maciek ? o hej ! mam pytanie… czy nie zgubiłeś ostatnio telefonu ? mhm yyy nie nic się nie stało, ok. nie mogę rozmawiać pa ! – zaraz zaraz czy Amy powiedziała, że nie może rozmawiać ? Jezu, czyli jednak jestem ważniejszy od tego Maćka. Ym… nie nie jestem zazdrosny, wcale.

- i co ?

- tak zgubił telefon i oddała mu go jakaś dziewczyna… czyli pewnie spisała mój numer…

- Amy kupimy ci nową kartę, ona może komuś podać dalej.

- cieszę się ! mam już wszystko z głowy…

- nie, nie masz…

- jak to ?

- my mamy. Twoje problemy, to moje problemy i problemy chłopców. Od tego są… są przyjaciele – to słowo jakoś straciło swój sens

- Zayn jesteś kochany… dziękuję – przytuliła się do mnie

- tutaj ! – pokazałem palcem na swoje usta. boże ! jestem debilem ! karciłem siebie w myślach…

- głupol ! – Amy rzuciła we mnie poduszkę i zaczęła się śmiać. Całe szczęście nie wzięła to na poważnie.

- bitwa na poduszki?  - znowu… czy ja nie mogę przy niej normalnie myśleć ? czy zawsze muszę palnąć jakąś głupotę ? świetnie…

- ja wolisz !! – Amy zaczęła bić mnie swoją poduszką. Postanowiłem nie zostawać jej dłużny. Naszą rozmowę przerwał mężczyzna który wparował do pokoju.

- proszę, proszę…



hej kochani :** jest rozdział ! obiecałam sobie, że go napiszę do końca weekendu i oto jest. mam nadzieję, że się wam spodoba ! :*
ask.fm/baambinooo   <--- jeśli wam się nudzi, to popytajcie

ask.fm/umcajse  <--- mój przyjaciel (boy directioner) <3

ROZDZIAŁ 13 zawsze byłam nauczona, że wszystko muszę robić sama

ROZDZIAŁ 13

Nie wiem dlaczego, ale po przeczytaniu treści SMS rzuciłam telefonem o ziemię przez co się rozleciał, a w moich oczach pojawiły się łzy. Usiadłam na ławkę, by to wszystko przemyśleć… dopiero po pewnym czasie dotarło do mnie, że tą osobą mogła być jakaś durna psychofanka chciałam wstać, by podnieść telefon lecz Zayn podał mi go już złożonego. Rzuciłam krótkie „dziękuję” i włączyłam go. Chłopcy dziwnie na mnie patrzyli…
- Am… coś się stało ?
- nie Zayn wszystko ok. po prostu.. zdenerwowałam się tyle… SMSy z sieci czasem są trochę denerwujące, a ja… no ten… po tych lekach troszkę agresywniej reaguję…
- Amber nie mówisz mi prawdy
- skąd ty to możesz wiedzieć co ?!
- ejj Am spokojnie… dlaczego chciało ci się płakać ? – cholera jednak zauważyli… no cóż.. mam znowu zapuścić im jakąś bajeczkę ? nie, nie chcę ich ciągle okłamywać… postanowiłam najpierw odpisać…

- Amber proszę powiedz nam…
- yy aa no AK zapomniałam… - podałam chłopcom telefon. Po przeczytaniu trochę się przestraszyli, ale gdy zaczęłam się śmiać oni również to zrobili.


*OCZAMI ZAYNA*
Po przeczytaniu tych sms’ów przestraszyłem się, z resztą nie ja jeden. Bałem się tego, że ta psychofanka może coś jej zrobić. To by mnie zniszczyło. Amber to druga, koło Nialla osoba, która od samego początku była dla mnie jak rodzina, tyle że w głębi czuję, że to moje przyjacielskie uczucie zbyt mocno wybrnęło na przód. Gdyby to była moja przyjaciółka traktowałbym ją jak Nialla, czy też resztę zespołu, nie bałbym się jej szturchnąć, powiedzieć czegoś nie miłego. Ona jest inna. Gdy tylko ją widzę zapiera mi oddech w piersiach. Nie ma wieczoru, kiedy bym o niej nie myślał, to dziwne znam ją trzy dni, słyszałem o niej już cztery tygodnie temu, lecz wiem, że jeszcze o niej wszystkiego nie wiem, widząc jej smutek, mam ochotę podejść przytulić, pocałować… chwila Zayn !! przecież to twoja przyjaciółka nawet nie myśl, by to zniszczyć… popatrzyłem na nią ze smutkiem, to tak cholernie bolało… Amber płakała, ona cierpi uśmiecha się ale ja wiem że to tylko głupia przykrywka, ona nie ma siły, by postawić się światu, próbuje udać silną, lecz ja dobrze wiem, że w głębi serca płacze, że nie daje sobie z tym rady, woła w głuchą przestrzeń, prosząc o pomoc… kocham ją ? może. Nie wiem. W każdym bądź razie na razie tego nie zniszczę za dużo  kłopotów jak na jeden rzut. Spojrzałem znów w jej stronę uśmiechnęła się, znowu, ta cholerna przykrywka, to nie był szczery uśmiech. Mimo wszystko wymusiłem grymas, który pewnie nie przypominał uśmiechu. Muszę sobie coś obiecać… zawalczę o nią. Nie teraz ale gdy będzie już po wszystkim.

~~~~~~miesiąc później~~~

*OCZAMI AMBER*

Minęły dwa tygodnie odkąd mam protezę. Chłopcy latają koło mnie jakbym była kimś wyjątkowym, to miłe ale troszkę się peszę. Głupio się czułam zawsze byłam nauczona, że wszystko muszę robić sama nie lubiłam ludzi, którzy mieli wygodnie. Zawsze wszyscy koło nich latali a im to zwisało, mieli to w dupie. Tydzień temu poznałam moje siostry, Nicole i Ruth są wspaniałe, jednak dziwnie się czułam. Kiedyś to ja byłam tą najstarszą siostrą,  a tu nagle najmłodsza. No cóż życie układa różne historie, jedni mają podane wszystko a tacy, inni zaś muszą tyrać by znaleźć szczęście. Moja stopa wróciła do formy. Mogłam się kąpać, biegać, nigdy nie czułam się taka szczęśliwa. Poznałam również Danielle oraz Eleanor  tak mogłam stwierdzić, że chłopcy mają ogromne szczęście. Dan i El są niesamowite. Teraz dopiero zauważyłam jak El ranią te wszystkie hejty. Gdy Lou powiedział że jestem directionerką El posmutniała dopiero gdy powiedziałam jej że zawsze chciałam je poznać, że zawsze myślałam jak to mają dziewczyny chłopców dziewczyna się uśmiechnęła. Lou cały czas spędzał u boku El byli świetną parą, ona jest nieśmiała, ale widać, że to dzięki Louisie się otworzyła. Zayn zachowuje się troszkę dziwnie… zakończyliśmy naukę angielskiego, bo już prawie doskonale go opanowałam, oczywiście chłopcy mnie poprawiają jak źle coś powiem oraz starają się mówić wolniej, za co jestem im wdzięczna. Boję się że się w coś wpakował, lub ma jakieś problemy. Chcę z nim porozmawiać, ale boję się tej rozmowy, gdy nadarzał się moment, że byliśmy blisko zawsze się odsuwałam. Zayn jest moim przyjacielem, nie mogę się tak narzucać. Co prawda nie starał się powstrzymywać dalszych przebiegów sytuacji, ale myślę, że on jest dla mnie po prostu bardzo miły i wiedział, że zrobiłoby mi się głupio, gdyby to on się odsunął…
Postanowiłam się przełamać nienawidziłam, gdy moi przyjaciele cierpieli. To sprawiało mi ból.
- Zayn.. – wydusiłam z siebie tylko jego imię… dalej Amber ! dasz radę ! chłopak spojrzał na mnie ze sztucznym uśmiechem. Teraz byłam pewna, że coś w sobie dusi. – możemy porozmawiać ?
- przecież rozmawiamy
- Zayn…
- ok. ok. wygłupiam się tylko – chłopak się „uśmiechnął” i biorąc mnie za rękę zaprowadził do pokoju. Usiadłam wygodnie na łóżku obok chłopaka i spuściłam głowę w dół myśląc jak zacząć naszą rozmowę. Z rozmyślań obudziło mnie co ?! myślałam, że zabiję !!


kochani ! przepraszam przepraszam i jeszcze raz przepraszam ! wiem nawaliłam, ale mam dała mi szlaban. Przegięłam przyznaję się…  wybaczcie, że tak późno, ale następny postaram się szybko napisać ! mam nadzieję, że bardzo źli nie jesteście 