rodział 4 "jesteśmy kosmitami"

ROZDZIAŁ 4

- Amber to ty? – obróciłam się  i zamarłam przede mną stał……

Chłopak podszedł do mnie i mnie przytulił. Ja dalej stałam i o niczym nie myślałam. W końcu stanął przede mną ze łzami w oczach w tej sekundzie już wiedziałam czemu rodzice tak czekali z wyjawieniem mi nazwiska..

- jej. Jak ty się zmieniłaś, wyładniałaś. Ostatni raz cię widziałem jak biegałaś po pokoju w samej pieluszce. – tu zaśmiał się na co ja jak to ja puściłam buraka. Dalej nic nie mówiłam po prostu stałam i patrzyłam na niego jak na obrazek.

- może usiądziesz, bo widzę, że chyba coś nie tak – odpowiedział brat  z troską w swoim głosie.

- fanka – powiedział do niego tata.

- haha serio? – spytał patrząc na mnie. Podniosłam głowę i spojrzałam w jego roześmiane oczy.

- yy tak. – powiedział przedłużając. Ok. nie wiem co ze mną się dzieje..

- może na serio usiądziesz. – powiedział Liam i poprowadził mnie do salonu na kanapę.

- ok. już dobrze. – powiedziałam i się uśmiechnęłam

-to my was zostawimy, chodź Geoff- powiedziała mama i poszła na górę wraz z tatą

 -kurcze, długo to w sobie dusiłaś

- no tak. Po prostu zrozum, zamurowało mnie.. w jednej sekundzie dowiadujesz się że twoi rodzice nie są twoimi biologicznymi rodzicami, a w drugiej, że nazywasz się Payn.

- haha rozumiem cię. A może ok. 15 wpadniesz ze mną do nas, zapoznasz chłopaków? – powiedział brunet na co się uśmiechnęłam.

- jesteś pewny? A jak mnie nie polubią? – miałam trochę wątpliwości. Serce mówiło „idź, to twoi idole..”   za to rozum „ masz ciężki charakter…jesteś pewna że znany na cały świat boysband będzie chciał się z tobą patyczkować?”

-polubią, uwierz znam ich dobrze. – powiedział po czym trochę się uspokoiłam

- a która jest ?

- 10, masz 5 godzin. W sumie 9 godzin bo pójdziemy spacerkiem

- jak daleko to jest?

- 3 kilometry – powiedział z zaciszem na ryjku. Spojrzałam na niego z miną „what are you fucking me?” – a im ymm ubiesz się cielej – powiedział z uśmiechem. Poptrzyłam w dół. Hmm no tak w poprzecieranych rurkach i krótkiej koszulce na pewno będzie mi ciepło…

- za 10 minut wracam – odparłam i wstałm udając się w kierunku schodów usłyszałam tylko

- spokojnie nie śpiesz się mamy czas

- jak chcesz- powiedziałam cicho, ale chyba usłyszał bo się zaśmiał. Weszłam do garderoby, trochę się pozastanawiałam.

- co ja będę igrać z pogodom? – powiedziałam i wyszłam na taras w koszulce. Nawet ciepło było ale to nie polska że jest tak przez cały dzień. Wróciłam z powrotem do garderoby i wybrałam to:

Weszłam do łazienki zrobiłam lekki makijaż, czyli przejechałam tuszem rzęsy, a usta pomalowałam błyszczykiem.  Do kieszeni wsadziłam telefon i byłam gotowa.

- ładnie wyglądasz- skomentował Liam uśmiechając się

- yy dziękuję

- może pójdziemy do MSC? – przypomniał mi się Peter.

- no ok. – wstał i wyszliśmy ja opowiadałam mu o sobie i wzajemnie. Świetnie się bawiłam, bo przez całą drogę żartowaliśmy, wygłupialiśmy się jakbyśmy się znali więcej niż 1 dzień. Nogi odmawiały mi posłuszeństwa, a moim zbawieniem był budynek z napisem „MILK SHAKE CITY” o tak!

- wreszcie! – odparłam z uśmiechem

- no musze powiedzieć, że dzielna jesteś, bo jak idę z chłopakami lub z kimś innym to oprócz Niall’a wszyscy chcą usiąść na ławce.

- dziękuję. Ale nie jestem, gdybym nie zwracała zbyt uwagi na nasze  wygłupy to też bym tak zrobiła- odparłam uśmiechnięta

- ale mam dla ciebie dobrą wiadomość – odparł mój brat

- jaką? – powiedziałam z uśmiechem

- w prezencie dostajesz dodatkową godzinkę spaceru do domu ze mną – powiedział z zaciszem

- że co!? – no bo idą skrótami zajęło by nam to 1 godz. , ale że poszliśmy do MSC to musimy iść normalnie, czyli 2 godziny – powiedział ciągle się uśmiechając

- szybko mówisz – zmroziłaś go wzrokiem

- no jakbym powiedział od razu to byś nie poszła

- dobrze myślałeś

- oj wybacz!

- nie!

-proszę!

-nie!

- błagam!

- a co z tego będę mieć ? – spytałam poruszając brwiami

-hmmm postawie ci shaka

- ok. – odparłam szybko. No tak zawsze przyda się 10 funtów, które znajdowały się w każdych spodniach.

- i tak bym ci postawił, bo Nie przyszło mi nic do głowy.

- haha to idziemy?

- no pewnie!

- będąc jeszcze w parku zapytałam

- jakiego chcesz?

- czekoladowego, a czemu pytasz? Przecież ja stawiam.

-no ok., ale patrz. – pokazałam palcem na stado dziewczyn z koszulkami typu i love 1D , z imonami chłopców itp.

- oho miło się zapowiada – odparł z uśmiechem

- dobra to ja wejdę zamówić, a ty dasz autografy czy coś…ja postawię.

- myślę że zdążę zanim ty wypijesz i przyniosą fakturę.

- haha ok. – ruszyliśmy w stronę drzwi. Jak przypuszczałam liama porwały fanki, a ja złożyłam zamówienie. Usiadłam przy 2- osobowym stoliku, a kelner podał mi 2 shake. Zaczęłam pomału pić, po czym się skończył, a liama jak nie było tak nie ma. Podszedł do mnie kelner, a ja poprosiłam o kolejnego za którego od razu zapłaciłam. Czekałam potem 2 minuty, po czym przyszedł liam

- dużo ich było – usiadł – dziękuję – powiedział i zaczął pić swojego shake. Trochę pogadaliśmy i spostrzegliśmy się że jest już 13. – dobra zbieramy się.- Jak postanowiliśmy tak zrobiliśmy. Spacerowaliśmy ponad 3 godziny. Z liamem bardzo dobrze mi się rozmawiało. W końcu dotarliśmy przed uliczkę ogromnego domu. Myślała że oczy wypadną mi z orbity. Nie wiedziałam co powiedzieć. Dom wyglądał tak :

-wszyscy tu mieszkacie, znaczy razem?

-taa cała piątka, w tym 4 dzieci, którzy czasem sznurówek zawiązać nie potrafią. – powiedział liam na co się zaśmiałam. – haha ok. idziemy ?

- no to prowadź – powiedziałam na co otworzył mi furtkę. Stanęłam przed wielkimi drzwiami i nacisnęłam na mosiężną klamkę od drzwi wejściowych. Było tam ślicznie. Ale pierwsze co mi wpadło do głowy, to panująca cisza. Zawsze mówiono, że nie ma tu chwili spokoju, a teraz? Teraz cisza, spokój.. „pewnie gdzieś pojechali, lub siedzą w pokojach”. Liam zaczął mnie oprowadzać po domu salon i kuchnia :

              

Łazienka :    

  

 

 i sauna : 

Potem poszliśmy na górę. Zamurowało mnie piętro miało piękny holik :

Dookoła  było 9 drzwi. Mianowicie 2 gościnne, 5 pokoi chłopców, łazienka i basen.

- aha nie wiem czy mama ci mówiła ale za dwa tygodnie będziesz mieszkać u nas. Oczywiście postaramy się sprowadzić cię szybciej. – powiedział Liam pokazując, które drzwi do kogo należą. Zatkało mnie szczerze mówiąc. Z jednej strony chciałam z nimi mieszkać, ponieważ byli wspaniali jako zespół i nie tylko więc miałam nadzieję, że zaprzyjaźnimy się choć trochę, a z drugiej nie chciałam mieszkać z 5 niby znanymi niby nie chłopcami.

- a…a…ale jak to?

- nauczycielka ma bliżej do nas więc jej to pójdzie na rękę.

- ale pewnie mama się nie zgodzi

- już się zgodziła

- kiedy?

- jak jeszcze cię nie poznaliśmy. Gdy dowiedzieliśmy się, że przyjeżdżasz rozmawialiśmy trochę o tym i powiedziała, że dobrze nam zrobi jak „trochę” pobędziemy razem- zaśmiał się

- ocho wyczuwam większą opiekuńczość niż w domu u rodziców – zaśmiałam się

- no wiesz…

- tak wiem.

- poczucie humoru masz więc z chłopakami się dogadasz. A cierpliwość?

- nie pytaj

- masz to po mnie, więc po 2 tygodniach się przyzwyczaisz

- aż ?! – zaczął się śmiać

- dobra chodź pokażę ci twój pokój :

  

   

- o wow!

- podoba ci się?

- no pewnie!!

- haha ok. to co robimy?

- głodna jestem – oznajmiłam mu, a on popatrzył na mnie śpiejąc się pod nosem – co? Coś nie tak?

- dużo jesz ?

- hmm zależy.. jak mam zły dzień to co 2 godziny, a jak mam co robić to śniadanie, obiad i kolacje

- haha drugi Niall tylko ten nawet, gdy ma Dory dzień wpierdziela ile wlezie. Jak wy to robicie, że tyle jecie?

- jesteśmy kosmitami – odparłam nawet nie zastanawiając się nad moją odpowiedzią. Liam zaczął ze śmiechu tarzać się po podłodze. Ok. niech mu będzie. – dobra idziemy coś zrobić ?

- ok. na co masz ochotę?

- ymm naleśniki

- ok. idziemy. – oczywiście jak to ze mną nie obyło się bez prześwietnej gleby na schodach. – nic ci nie jest? – zapytał Liam trochę się przestraszył podszedł do mnie i kucnął obok mnie. Widać było przestraszenie w jego oczach, przez co zaczęłam się śmiać. – co cię tak śmieszy?

- twoja mina  popatrzył na mnie ze zdziwieniem

- co z nią nie tak?

- nie nic, ale nie potrzebnie się przestraszyłeś to tylko drobne potknięcie co dla mnie to nie wyczyn, bo potrafię wpaść na ścianę lub słup. – zaczęłam się śmiać

- no cóż musisz się przyzwyczajać jesteś  moją młodszą siostrzyczką. – uśmiechnął się

- umm dobra idziemy do taj kuchni?

- chodź pomogę ci wstać – powiedział i wyciągnął do mnie rękę którą złapałam. Podciągnął mnie w górę  więc nie musiałam się za bardzo szarpać.

- dziękuję

 Po 30 minutach kuchnia nie była tą samą kuchnią. Teraz była biała jakby w jakimś proszku. Hmm ciekawe ciekawe

- kosmici są w domu! – krzyknęłam do liama

- wiem jeden stoi obok mnie – odparł chłopak i uśmiechnął się do mnie. Obejrzałam się do okoła i dopiero teraz zrozumiałam, że chodziło mu o mnie

- Osz ty! Cały czas mi będziesz wypominał to co powiedziałam o mnie i Niellu?

- a sądzisz, że tak łatwo odpuszczę – zaśmiał się, wziął mnie za rękę i ruszył z talerzem naleśników do salonu. Podeptałam spokojnie za nim. Postawił talerz na stole – poczekaj chwilę, pójdę po coś do nich. Przyszedł z kartonem w którym była bita śmietana, groszki, żelki itp. – proszę

- dziękuję – po zjedzeniu tego wszystkiego poszliśmy sprzątać kuchnie. Zajęło nam to sporo czasu.

- co teraz robimy?

- hmm może porozmawiamy? Poznamy się bardziej ? wiem o tobie tyle co wyczytałam z fanpage’ów.

- o fajnie, bo ja o tobie nie wiem nic.

Z dwie godziny potrwało zanim do domu wpadli chłopcy. Zrobił się hałas. Nie powiem, spodobało mi się to. Może to dziwne, ale dawno mi go brakowało.

- liaaam kochanie wróciliśmy!! Mam nadzieję, że upichciłeś coś dla nas!! – usłyszałam głos Niall’a

- haha popatrz Liam mój kosmita przyszedł!! – powiedziałam z wielkim bananem na twarzy na co Liam zaczął się śmiać

- yy czy powiedziałem coś śmiesznego ? – Niall nie wiedział czemu on się śmieje i teraz to i ja się śmiałam

- ejj nic nie mówiłeś, że kogoś przyprowadzisz! – powiedział Lou wchodząc do salonu. Podszedł do mnie i Liama, którego zmroził wrokiem. Podał mi rękę i się przedstawił.

- noo hej Louis jestem, ale mów mi „marcheweczko”

- Amber, ale mów mi Amy

- miło mi J

- hej a ja to Niall :D

- no hej kosmitku Amy jestem

- kosmitku?

- długa historia Niall – Liam położył rękę na ramieniu

- aham nie wnikam

- może to i lepiej – nie mogłam już z niego. Mój śmiech przerwał głos Zayna.

- hej piękna ja jestem Zayn. J

- hej Amy. – spojrzałam mu w oczy. Jego brązowe tęczówki były nieziemskie. Patrzyliśmy tak na siebie ze 2 minuty. Podobało mi się to lecz trochę było mi niezręcznie, na szczęście przerwał nam loczek.

- no a ja Harry. Cześć. Mogę już iść?

- cześć. Amy.

- tak wiem ja idę do pokoju.

- a temu co? – zapytał mój brat

- nie wiem. Poszedł na dwór w czasie przerwy i przyszedł taki o – skrócił Malik.- a tak właściwie to skąd się znacie?

- pamiętacie jak opowiadałem wam o mojej pół rocznej zaginionej siostrze?

- mhm pamiętam – powiedział głodomor

- więc to jest Amy – moja mała siostrzyczka.

- mała? Weź! – odparłam

- aaa jak to było? Opowiesz nam? – spytał Zayn i usiadł obok mnie. Znów jego oczy *.* aww rozpływam się w nich.

- yy noo dooobrze

- nie musisz – uśmiechnął się do mnie i objął mnie ramieniem.

- i tak kiedyś będę musiała to zrobić….

- spokojnie

- dobraa z tego co dowiedziałam się od mamy to zostałam porwana swoim rodzicom gdy miałam 6 miesięcy. Przez tydzień mieszkałam u porywaczki, która podrzuciła mnie jakiejś bezdomnej kobiecie. Ona nie wiedziała co zrobić, więc po prostu położyła mnie przed drzwiami zamężnych osób. Oni mnie zaadoptowali i nie chcieli mnie martwić tym, więc dowiedziałam się dopiero teraz, gdy przyszły papiery o wyprowadzce. Mama nie chciała zdradzić mi kto jest moim bratem oraz jak się nazywam, ale najśmieszniejsze w tym wszystkim było to, że pytała co bym zrobiła, gdybym was zobaczyła na ulicy itp.

- i nie wydawało ci się to dziwne? – wreszcie do rozmowy wtargnął Liam.

- szczerze? To tylko troszkę, bo nie widziała mnie 14 lat i nic o mnie nie wiedziała….

- ty to masz ciekawe życie – odparł Lou

- tssa bardzo. I mówi to osoba która na kichnięcie ma tysiąc fanów.

- haha tak tak wiem. Oklaski potem.

- haha jaki samolub z ciebie jest Louis ! – haha głodomor miał rację

- ej! Mam pomysł! – o kurdę Liam ma pomysł, co znaczy, że myśl. Zdziwiłam się, bo moi znajomi musieli mieć niezłą fazę, żeby chociaż trochę pomyśleć

- yym jaką ?

- robimy Tc?

- spoko róbcie, bo ja i tak miałam wychodzić więc pa!

- nigdzie nie idziesz! Robimy Tc i nikt cię nie zawiezie, a sama też nie pójdziesz.. – no fajnie Malik nie pozwolił mi iść… świetnie teraz będę czekać, aż skończą tweet cam’a i mnie odwiozą.

- dobra to lećcie, a ja zrobię kakao

- jeju Am ja chcę cię przedstawić moim fanom. Chcę, aby wiedzieli, że w końcu cię odnalazłem.

- nie sądzę, żeby to był dobry pomysł.

- czemu?

- po prostu. Nie lubię gadać z obcymi…

- ale to twoje siostry – no tak my kosmici mamy wspaniałą wiedzę w pewnym momencie, tylko szkoda, że w nie odpowiednim dla drugiego.

- ehh no dobra, ale dajcie mi 5 minut ok.?

- ok. J

Poszłam na górę postanowiłam że zrobię coś z włosami, bo to co w tej chwili miałam na głowie było masakrą….. uczesałam to i zeszłam na dół.